Mario Schifano

Savaş sonrası dönemin en büyük İtalyan ressamlarından biri olan ve 1960'larda ve 1970'lerde başka bir olası pop art'ın temsilcisi olarak uluslararası beğeni toplayan Schifano, arkasında sınırsız bir eser bıraktı. 1963'te Amerika Birleşik Devletleri'ne yaptığı kararlı bir seyahatin ardından, neredeyse her zaman "kamerada kurgulanan" 16 mm'lik kısa filmler yapmaya başladı; bunlar arasında Round Trip 1964 ve Anna Carini in agosto vista dalle farfalle 1967 vardı. Daha sonra uzun metrajlı filmlerden oluşan bir üçleme yaptı - Satellite 1968, Umano non umano / Human, Inhuman 1969 ve Trapianto, consunzione e morte di Franco Brocani 1969 - hiçbir zaman parçası olmadığı Roma'daki deneysel ve sanat sineması çevrelerinden anormal. Bu nedenle özgün, eklektik ve özerk bir sesi temsil ediyor.